Κινητή βιβλιοθήκη

Κάπου στην Καλλιθέα…

-Μαμά, σήμερα θέλω να κάνουμε τη συνέντευξη που λέγαμε…

–Α ναι, για την κινητή βιβλιοθήκη. Με μεγάλη μου χαρά… Ξέρεις, από τότε που το είπες, για τη συνέντευξη εννοώ, έφερα στο μυαλό μου τα χρόνια εκείνα που με ανυπομονησία περίμενα να έρθει η κινητή βιβλιοθήκη στα μέρη μας και με πλημμύρισε μια γλυκιά νοσταλγία.

–Γιατί; Τι σου άρεσε τόσο πολύ σε αυτή τη βιβλιοθήκη;

-Μα που υπήρχε … Που ήταν η ευκαιρία να διαβάσω τόσα όμορφα βιβλία, να γνωρίσω τη μαγεία του διαβάσματος και να το αγαπήσω.

-…

-Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Όπως γνωρίζεις από τότε που γεννήθηκα μέχρι που έγινα 14 χρόνων μεγάλωσα σε ένα χωριό του νομού μας, στην επαρχία Αμαρίου. Το Άνω Μέρος. Χαρακτηρίζεται ως ορεινό και απομονωμένο και την περίοδο 1986-1991 η πρόσβαση στην πόλη και στις παροχές της ήταν αρκετά δύσκολη. Τότε δεν υπήρχε φυσικά ίντερνετ, η τηλεόραση έπιανε μόλις δύο κανάλια και τα βιβλία, για εκείνους που τα αγαπούσαν, ήταν μια πραγματική απόλαυση. Τα χρόνια εκείνα, και προκειμένου οι άνθρωποι που ζούσαν στις αγροτικές κοινωνίες όπως εμείς – οι οποίοι μάλιστα ήταν περισσότεροι σε σχέση με σήμερα- να έρθουν σε επαφή με το βιβλίο και τη μαγεία του, υπήρχε η «κινητή βιβλιοθήκη». Επρόκειτο για ένα μεγάλο αυτοκίνητο, φαντάσου το σαν ένα μικρό λεωφορείο γεμάτο με βιβλία.

-Πώς ήταν δηλαδή;

-Νομίζω πως μάλλον θυμάμαι ακόμα και το χρώμα του! Ήταν απαλό γαλάζιο δε βλέπεις συχνά τέτοιο χρώμα σε αυτοκίνητα, και έγραφε με μεγάλα μαύρα γράμματα «Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου». Επρόκειτο δηλαδή για ένα μεγάλο βανάκι, σα μικρό λεωφορείο. Μέσα όμως δεν υπήρχαν καθίσματα! Από τον πάτο του έως την οροφή, ήταν γεμάτο ράφια. Και στις δύο πλευρές, ακόμα και στο ταβάνι. Ακόμα και πίσω από το κάθισμα του οδηγού και του συνοδηγού. Και τα ράφια αυτά, ήταν όλα γεμάτα με κάθε λογής… βιβλία!!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η κινητή βιβλιοθήκη ερχόταν στο χωριό μας. Δεν μπορώ να σου πω κάθε πότε ερχόταν, ακριβώς… νομίζω μάλιστα δεν ήταν απόλυτα σταθερά τα δρομολόγιά της. Πρέπει να ερχόταν τρεις ή τέσσερις φορές το χρόνο…

Περνούσε από πολλά χωριά της επαρχίας Αμαρίου (Απόστολοι, Αγία Φωτεινή, Μέρωνας, Γερακάρι, Βρύσες κλπ) και σταματούσε κατόπιν συνεννόησης με κάποιον υπεύθυνο ο οποίος έμπαινε και δανειζόταν βιβλία εκπροσωπώντας όλη την Κοινότητα. Όταν έφτανε στα μέρη μας σταματούσε μπροστά από το Κοινοτικό γραφείο και η μητέρα μου, ως γραμματέας της Κοινότητας μας (κάτι αντίστοιχο με τους υπαλλήλους των Δήμων σήμερα), ανέβαινε και επέλεγε τα βιβλία που θα κρατούσαμε για την κάθε περίοδο Μαντεψε ποιος τη βοήθαγε στο να επιλέξει τα παιδικά βιβλία…!! (Δε σου κρύβω ότι αισθανόμουν πολύ περήφανη για αυτό).

-Και πώς τα επιλέγατε; Μπαίνατε μέσα στο αυτοκίνητο; Σας τα έδιναν εκείνοι;

Με το που έφτανε, δύο πάντα χαμογελαστές κυρίες κατέβαιναν, άνοιγαν την πίσω πόρτα και έβγαζαν δύο ξύλινα σκαλιά που χρησίμευαν για να ενώσουν το όχημα με το έδαφος. Μπαίνοντας, αισθανόσουν πως βρισκόσουν σε έναν διαφορετικό κόσμο. Ένας γλυκός, χαμηλός φωτισμός διαχέονταν παντού, αρκετός για να διαβάσει κάποιος άνετα τους τίτλους των βιβλίων που στεκόντουσαν καμαρωτά στα ξύλινα ράφια του χώρου, έτοιμα για να τα πιάσει κάποιος στα χέρια του. Τα βιβλία ήταν τοποθετημένα ανά θεματική ενότητα και υπήρχαν ταμπελάκια για να κατατοπίζουν τους αναγνώστες. Η ποικιλία ήταν μεγάλη. Από επιστημονικά, φιλοσοφία, ποίηση, παιδικά, ελληνική και ξένη πεζογραφία, ψυχολογία… όλα μπορούσες να τα βρεις εκεί.

Η κινητή βιβλιοθήκη είχε όλου του κόσμου τα βιβλία!! Ιδιαίτερα το παιδικό τμήμα ήταν πολύ ενημερωμένο. Από εκεί είχαμε διαβάσει μερικούς από τους πιο διαχρονικούς θησαυρούς. Θυμάμαι τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου, το «Παραμύθι Χωρίς Ονόμα» της Πηνελόπης Δέλτα, αλλά και τα «Ψηλά Βουνά», τα Ομιχλοσπάστης, τη Ματίλντα των σύγχρονων εκδόσεων. Είχε επίσης πολλά από την ελληνική πεζογραφία, ευρωπαϊκά αλλά και μεταφράσεις από αμερικάνικη παιδική λογοτεχνία.

-Λενε ότι θα ξεκινήσει και πάλι η κινητή βιβλιοθήκη;

Αυτό είναι εξαιρετικό νέο! Ξέρεις, αρκετοί άνθρωποι ζουν ακόμα στην επαρχία και παρόλο που η πρόσβαση στα βιβλία δεν είναι δύσκολη όσο παλιά, είμαι βέβαιη ότι ο θεσμός της κινητής βιβλιοθήκης θα αποτελέσει ένα επιπλέον κίνητρο για να κάνει τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά στα βιβλία και να τα αγαπήσουν.

-Σε ευχαριστώ για τη συνέντευξη μαμά.

-Και εγώ σε ευχαριστώ Αλεξία.